By मोहन भारती
राजकारणात पक्ष उभा राहतो तो केवळ सत्तेवरून नाही, तर त्यासाठी आयुष्य झोकून देणाऱ्या निष्ठावान कार्यकर्ते आणि नेत्यांच्या संघर्षातून. भारतीय जनता पक्षाचा आजचा विस्तार, संघटनात्मक बळ आणि जनाधार हा सहज मिळालेला नाही. त्यामागे अनेकांनी अत्यंत प्रतिकूल परिस्थितीत केलेले अथक परिश्रम आहेत. त्यातीलच एक महत्त्वाचे नाव म्हणजे सुधीर मुनगंटीवार (सुपीक भाऊ).
भाजपाची अवस्था बाल्यावस्थेत असताना, जेव्हा पक्षाशी उघडपणे जोडले जाणेही अनेकांना धाडसाचे वाटत होते, त्या काळात मुनगंटीवारांनी तळागाळात काम करत पक्षाचा विस्तार केला. भाजपाला दुर्लक्षित किंवा अस्पृश्य समजले जात असतानाही त्यांनी कोणतीही अपेक्षा न ठेवता, न डगमगता पक्षाची धुरा खांद्यावर घेतली. संघर्ष, उपेक्षा आणि विरोध यांवर मात करत त्यांनी पक्ष वाढवला.
आज मात्र अशाच ज्येष्ठ, अनुभवी आणि निष्ठावान नेत्यांना दुय्यम स्थान दिले जात असल्याची भावना निर्माण होत आहे. ज्यांनी पक्ष उभा केला, संकटांच्या काळात खंबीरपणे सांभाळला, त्यांच्याच भूमिकेला कमी लेखले जाणे हे केवळ त्या व्यक्तीवर अन्याय करणारे नाही, तर पक्षाच्या मूल्यांनाच धक्का देणारे आहे.
अशा प्रकारची वागणूक कार्यकर्त्यांमध्ये संभ्रम आणि निराशा निर्माण करू शकते. “पक्षासाठी आयुष्य दिल्यानंतरही सन्मान मिळत नसेल, तर कार्यकर्त्यांचे स्थान काय?” असा प्रश्न तळागाळातील कार्यकर्त्यांना पडणे स्वाभाविक आहे. हा संदेश पक्षाच्या दीर्घकालीन हितासाठी घातक ठरू शकतो.
राजकीय पक्ष केवळ निवडणुका जिंकण्यासाठी नसतात, तर विचार, संस्कार आणि परंपरा जपण्यासाठी असतात. ज्येष्ठ नेत्यांचा सन्मान राखणे, त्यांच्या अनुभवाचा योग्य उपयोग करून घेणे आणि त्यांना मार्गदर्शकाची भूमिका देणे, हे पक्षाला अधिक बळकट करणारे ठरते.
म्हणूनच, भारतीय जनता पक्षाच्या नेतृत्वाने या बाबीकडे गांभीर्याने पाहणे आवश्यक आहे. पक्ष घडवणाऱ्या नेत्यांचा सन्मान राखला गेला, तरच पक्षाची मूल्ये, निष्ठा आणि संघटनात्मक ताकद अबाधित राहील. अन्यथा, ज्यांनी पक्ष उभा केला, त्यांनाच दूर सारण्याची प्रक्रिया ही अप्रत्यक्षपणे पक्षालाच कमकुवत करणारी ठरू शकते.
— संपादक
लोकदर्शन न्यूज पोर्टल
(मोहन भारती )
